Buncărele de la Olișcani

W 1985 r. rozpoczęły się prace budowlane bazy wojskowej w pobliżu wsi Olișcani, w dystrykcie Oldănești. Tutaj miał się znajdować rezerwowy punkt dowodzenia Sztabu Generalnego Zarządu Południowo-Zachodniego Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego. Do budowy obiektu strategicznego władze sowieckie użyłyby materiałów najwyższej jakości. W 1991 roku, wraz z upadkiem Związku Radzieckiego, projekt został przerwany, a prace nigdy nie zostały ukończone. W tym czasie baza, według niektórych informacji, była prawie gotowa do uruchomienia. Po wycofaniu się wojsk sowieckich baza została opuszczona, a w 1991 roku dekretem prezydenckim całość uzbrojenia, amunicji, sprzętu wojskowego, baz wojskowych i innych aktywów należących do jednostek wojskowych armii sowieckiej rozmieszczonych na terytorium republiki została uznana za dziedzictwo narodowe. Ze wszystkich starych budynków pozostały jedynie szkielety dwóch bloków administracyjnych i jednego bloku mieszkalnego. Na dobrze zalesionym terenie leżą płyty betonowe, kostka brukowa. Teren o powierzchni około 20 ha poprzecinany jest licznymi rowami. Oba bunkry mają kształt koła, przykryte są kilkoma warstwami betonu. 90 procent obszaru bunkrów jest zalane. Bunkry mają 13 poziomów głębokości, ale nie ma do nich schodów. Przestrzeń wewnętrzna pierwszego schronu podzielona jest na wiele pomieszczeń z licznymi drzwiami i otworami o różnej wielkości i kształcie. Aby zapobiec zalaniu bunkrów przez wody powierzchniowe i gruntowe, zainstalowano specjalne chłodnie, które miały zamrozić otaczającą ziemię. Z tych pomieszczeń pozostało tylko trochę zardzewiałych rur. Według byłych pracowników z bunkrów znajdują się cztery podziemne wyjścia, z których dwa prowadzą do bloków administracyjnych. Obecnie bunkry są zdewastowane i działają tam złomiarze, którzy wycinają wszystkie metalowe elementy. Z bazy zachował się już tylko jeden blok mieszkalny i komin kotłowni.