Catedral de la Almudena de Madrid

Katedra w Madrycie, w czasach Habsburgów, ma krótką, ale burzliwą historię. Pierwsze plany kościoła zostały sporządzone w 1879 roku przez Francisco de Cubasa. Miał on służyć jako panteon zmarłej królowej Marii de la Mercedes. Pierwszy kamień węgielny położono w 1883 r., ale gdy papież Leon XIII w 1885 r. wydał bullę powołującą biskupstwo Madrytu-Alcalá, kościół przekształcono w katedrę.

Następnie Cubas zrealizował nowy projekt, ambitniejszy od poprzedniego, tym razem inspirowany XIII-wiecznym gotykiem francuskim i dodając elementy zaczerpnięte z katedr w Reims, Chartres i León. Projekt ten, który po raz pierwszy obejmował dużą neoromańską kryptę , stał się podstawą ostatecznej konstrukcji. Katedra została pomyślana jako świątynia wotywna, wzniesiona przez lud, ale datki okazały się niewystarczające i prace przeciągały się. W 1899 roku markiz Cubas zmarł, a jego następcami na stanowisku dyrektora zakładu zostali Miguel Olabarría, Enrique Mª Repullés i Juan Moya.

Kryptę otwarto w 1911 r., ale prace zawieszono na czas wojny secesyjnej i wznowiono je, choć z ograniczonymi środkami, w 1939 r. Od tego czasu kryteria estetyczne uległy zmianie, a gotycka katedra została uznana za nieodpowiednią ze względu na kontrast, jaki tworzyła z otoczeniem. W 1944 roku Generalna Dyrekcja Sztuk Pięknych ogłosiła ogólnokrajowy konkurs na opracowanie nowego rozwiązania architektonicznego. Wygrali go Fernando Chueca Goitia i Carlos Sidro. Prace wznowiono w 1950 r., krużganek ukończono w 1955 r., a główną fasadę w 1960 r. Katedrę uznano za ukończoną w 1993 r. Konsekracji dokonał papież Jan Paweł II podczas swojej czwartej podróży do Hiszpanii, 15 czerwca 1993 r.

Znajduje się tam również muzeum , w którym przechowywane są dary i darowizny na rzecz patronów miasta: Matki Boskiej Almudena i świętego Izydora Oracza. Pokazuje podróż przez życie Kościoła poprzez siedem sakramentów.