Château de Tonquédec

Château de Tonquédec, początki budowy sięgają XII wieku przez rodzinę Coëtmen-Penthièvre, potomka książąt Bretanii. Został rozebrany na rozkaz księcia Jana IV w 1395 roku z powodu konfliktu pomiędzy Penthièvresami. Odbudowę budowli rozpoczął w 1406 roku Roland IV de Coëtmen, za sprawą księcia Burgundii Jeana Sans Peura. Następnie, zgodnie z sukcesją, przeszedł w ręce rodziny Acigné, a następnie Goyona de La Moussaye, zanim w 1577 roku został zaklasyfikowany jako twierdza artyleryjska. Zamek, uważany za niebezpieczny dla władzy królewskiej, został ostatecznie rozebrany około 1626 roku na rozkaz Richelieu. Z szacunku dla lojalności Gouyon de La Moussaye, ówczesnych władców Tonquédec, zamek zostanie rozebrany, ale nie całkowicie zrównany z ziemią. Ruinę nabył w 1636 roku René du Quengo, który przyjął wówczas imię Quengo de Tonquédec. Około 1801 roku mocno zadłużeni Du Quengo musieli sprzedać Tonquédec. Wreszcie w 1880 roku markiz de Kéroüartz kupił zamek, aby podarować go swojej córce i zięciowi Pierre’owi de Rougé z okazji ich ślubu, gdyż rodzina Rougé była bezpośrednim potomkiem rodziny z Coëtmen. Byli ostatnimi baronami Coëtmen przed rewolucją. Od tego czasu zamek pozostaje własnością hrabiów Rougé, którzy z pokolenia na pokolenie stopniowo odnawiali budowlę i całkowicie udostępniali ją zwiedzającym.