Cueva de Montesinos

Jaskinia ta stała się znana na całym świecie, ponieważ Don Miguel de Cervantes w swoim genialnym dziele „Don Kichot z La Manchy” umieścił w niej najsłynniejszy czar w historii literatury, zamieniając różne postacie literackie – damę Ruiderę i jej córki – w rzeki i laguny. W rozdziale XXII drugiej części Don Kichota, waleczny rycerz Don Kichot z La Manchy przybywa do jaskini Montesinosa w towarzystwie Sancho Pansy i ucznia, który służy im za przewodnika, kuzyna zdolnego absolwenta, ku wielkiemu żalowi Sancha, który czuje, że opuścił wesele Camacho.

Jest to jaskinia krasowa o głębokości około 80 metrów. głębokie, powstałe w wyniku procesów rozpuszczania skał na danym obszarze, wywołanych przez wodę deszczową. W środku jest mała rzeka. Duże bloki kamienne częściowo blokują wejście, ale nadal pozostawiają wystarczająco dużo miejsca, aby wejść do podziemnego pomieszczenia, praktycznie w pozycji pionowej. Tuż przy progu wejścia, po lewej stronie, znajduje się pusty portal, który w innych czasach nazywano „Los Arrieros”. Ze środka wnęki widać największą przestrzeń zwaną „Wielką Salą”, której sufit zamieszkuje mnóstwo nietoperzy. W jaskini znaleziono pozostałości narzędzi świadczące o działalności człowieka od czasów starożytnych (późnego neolitu), takie jak krzemienne noże i groty strzał (mikrolity), a także oszlifowane kawałki toporów nazywane przez miejscową ludność „kamieniami piorunowymi”. W tym miejscu znaleziono również drobne przedmioty metalowe, takie jak pieczęcie, pierścienie, kolczyki, koraliki i monety, a także fragmenty ceramiki.