Dawna Łaźnia Miejska we Wrocławiu

Kiedy w XIX wieku we Wrocławiu nastąpił wzrost liczby ludności i konieczność poprawy warunków socjalnych, władze miasta zdecydowały się na budowę budynku użyteczności publicznej, który miał spełniać funkcję zakładów kąpielowych dla mieszkańców. Wtedy, w 1894 roku prezes Wrocławskiego Towarzystwa Pływackiego G. Kallenbach i miejski radca sanitarny dr E. Kobierski postanowili zebrać środki na budowę łaźni miejskich oraz krytej pływalni. Powołali więc Towarzystwo Akcyjne Łaźnia Wrocławska.

Prace ruszyły już w 1895 roku, a dwa lata później w 1897 roku oddano łaźnie do użytku. Udostępniono wtedy dla mieszkańców jeden basen kryty, wanny higieniczno-lecznicze, łaźnię parową oraz restaurację. Po dziesięciu latach przystąpiono do rozbudowy obiektu. Dobudowano wtedy drugi basen pływacki przeznaczony dla kobiet, wieżę wodną i zmodernizowano łaźnie tureckie. W latach 1925-1927 dobudowano dwa piętra, a rok później zmodernizowano basen pływacki, dostosowując go do rozgrywania zawodów sportowych.

W kolejnych latach powstały kolejne dwa baseny, jeden dla dziewcząt, drugi dla chłopców. Warto dodać że w roku 1953 Marek Petrusewicz ustanowił tu rekord świata w pływaniu w stylu klasycznym na krótkim basenie. Na dystansie 100 m jego rekord wyniósł 1:10,9. Podczas oblężenia Festung Breslau obiekty Łaźni Miejskiej nie uległy dużym uszkodzeniom i już latem 1945 można było uruchomić je ponownie.

Obiekt od 1977 cały obiekt wpisany został do krajowego rejestru zabytków. Dziś pełni podobne funkcję pod nazwą Wrocławskie Centrum SPA. W kompleksie budynków znajdziemy baseny pływackie i łaźnie oraz inne urządzenia do hydroterapii i balneologii. Godzina korzystania z basenu w pięknych stylowych wnętrzach kosztuje 10 zł.