Ermita de San Miguel de Villanueva de los Infantes

Na końcu ulicy La Fuente, w XVI wieku, znajdowały się sady, które zostały zakupione przez księgarza osiadłego w Villanueva de los Infantes, zwanego Miguel Morales, bogatego człowieka i właściciela ziemskiego. Pod koniec swoich dni wezwał kawalera Fernanda de Coca, księdza wikariatu Campo de Montiel, i poprosił o sporządzenie testamentu na dzień 23 lutego 1588 roku.

Poprosił o wybudowanie kaplicy poświęconej św. Michałowi, a Miguel Morales zorganizował zakup niezbędnej ziemi pod tę budowę. Pustelnię zamierzano wybudować z majątku, który mu pozostał, dlatego nakazał zmierzyć jej długość na sto stóp i szerokość na dwadzieścia pięć stóp, przeznaczając obie posiadłości i ich zyski na jej naprawy i utrzymanie.

Po zakończeniu budowy umieszczono tam naturalnej wielkości rzeźbiony wizerunek św. Michała, obito go i pomalowano, nadano mu imię patrona pustelni, utworzono bractwo i braci oraz wybrano zarządców. Kiedy Wizytator Zakonu Santiago odwiedził miasto w 1719 roku, obejrzał kaplicę i odnotował to w swojej księdze pamiątkowej.

Następnie Doña Isabel Vara de Rey, była żona Garcii Castellanosa, zostaje odnaleziona jako stewardesa. Miguel Morales, nie będąc szlachcicem, lecz zamożnym człowiekiem z ludu, nie miał na domach żadnych herbów, dlatego też nakazał umieścić nad drzwiami kaplic herb miejskiego cechu księgarzy. To jest pustelnia, którą znamy dzisiaj w San Miguel, po wschodniej stronie miasta, ale biorąc pod uwagę lokalizację miasta w XVI wieku, stara pustelnia musiała znajdować się około pięćset metrów dalej w głąb miasta, ponieważ Calle de la Fuente dochodziła tylko do ogrodu klasztoru San Francisco, którego mury znajdowały się w miejscu, które dzisiaj znamy jako Calle de San Isidro.