Folehavna fort

Fort Folehavna leży na wybrzeżu w najbardziej wysuniętej na południe części Vesterøya w gminie Sandefjord, w Norwegii. Teren został zajęty przez okupantów 8 maja 1941 roku. Fort, który został nazwany przez okupanta HKB 5/980 Vesterøen, był pod koniec wojny wyposażony w cztery belgijskie armaty polowe 12 cm K370(b) o zasięgu 15 000 metrów, a także w działa przeciwlotnicze i przeciwpancerne. Większość broni była łupem z niemieckich najazdów na inne kraje europejskie. Sam fort powstał w maju 1941 roku i funkcjonował do stycznia 1993 roku jako bateria szkolna dla artylerii przybrzeżnej armii, kiedy to funkcję tę przeniesiono do Stavern. Poza tym obiekt miał kilka tuneli w skale, najdłuższy około 120 metrów. Ponadto znajdowały się tam bunkry, baraki przesiedleńcze, okopy, reflektory, ogrodzenia z drutu kolczastego, lokalne stanowiska obronne i pola minowe. Z fortu jest wyraźny widok na morze w kierunku Onsøy i Hvaler na wschodzie. Na południu znajduje się otwarte morze, natomiast na zachodzie widać latarnię morską Svenner oraz przybrzeżne tereny Telemarku i Vestfold. Fort nigdy nie brał udziału bezpośredniej walce, ale kilkakrotnie brał udział w ostrzale samolotów alianckich. Po wojnie większość obiektu przejęła Artyleria Nadbrzeżna, część natomiast szybko zwolniono. W 1957 Folehavna została szybko zmodernizowana, a główne działo zostało zastąpione trzema działami 10,5 cm. Działalność wojskowa w została zakończona w 1993 roku. Creative Commons: Tommy Gildseth