Holzbrücke Bad Säckingen

Drewniany most na Renie ma 203,7 m (206,5 m z zadaszeniami) i jest najdłuższym krytym drewnianym mostem w Europie. To sprawia, że ​​jest dłuższy od mostu Kaplicowego w Lucernie. Pierwsza wzmianka o drewnianym moście znajduje się w Kronikach Colmarskich z 1272 roku i składał się wówczas z dwunastu drewnianych filarów. Według niepotwierdzonych przypuszczeń, połączenie przez rzekę istniało w tym miejscu już 200 lat temu. Drewniany most był kilkakrotnie niszczony przez wojny i powodzie na Renie i musiał zostać odbudowany. W 1567 r. ze Stein do Säckingen zainstalowano wodociąg pitny . Najdłuższy etap przebudowy trwał od 1570 do 1590 roku z powodu powodzi. Wybudowano wówczas kaplicę mostową . Został zniszczony w 1633 roku podczas wojny trzydziestoletniej . Prom na Renie musiał na kilka lat przejąć transport towarów i osób. Odbudowano go dopiero w 1650 r. W 1678 r. podczas wojny holenderskiej most został zniszczony przez wojska francuskie i odbudowany w 1699 r. Na mocy pokoju w Luniville w 1801 roku Säckingen tymczasowo przeszło w posiadanie księcia Modeny . W tym samym czasie Wysoki Ren stał się granicą państwową, a miasto i klasztor Säckingen utraciły swoje posiadłości na lewym brzegu Renu. W 1806 roku dawne tereny Górnej Austrii przypadły Wielkiemu Księstwu Badenii . Stary drewniany most, który stał się mostem granicznym pomiędzy Badenią a Szwajcarią, w 1869 roku stał się własnością państwa badeńskiego. Most był kilkakrotnie odnawiany w XVIII i XIX wieku.