Iglesia Colegial del Divino Salvador de Sevilla

Świątynię tę wykorzystywały kultury rzymska, wizygocka, arabska i chrześcijańska. Kiedy chrześcijanie przybyli do Sewilli w 1248 roku, przekształcili meczety w świątynie chrześcijańskie, zmieniając orientację świątyni. Król Święty Ferdynand poświęcił tę świątynię Boskiemu Zbawicielowi Świata, stąd jej nazwa, i utworzył opata oraz 10 kanoników, na wzór katedry. Biorąc pod uwagę stan ruiny świątyni, Synod Kolegiacki w 1671 r. uznał za konieczne jej zburzenie i wybudowanie nowej świątyni. Nad nowym budynkiem pracowali Bernardo Simón de Pineda i Pedro Roldán, a za jego reżyserię odpowiadał Esteban García.

Główny ołtarz kolegiaty Boskiego Zbawiciela ma 21 metrów wysokości i 10,5 metra szerokości. Został zbudowany przez Cayetano de Acostę w latach 1770–1779. Ołtarz na drzwiach Kaplicy Sakramentalnej, arcydzieło portugalskiego rzeźbiarza i twórcy ołtarzy Cayetano de Acosty, jest uważany za jedno z najwspanialszych dzieł sewilskiego baroku. Ołtarz ten stanowi wejście do wnętrza Kaplicy Sakramentalnej, poświęconej Najświętszemu Sakramentowi. Znajdują się tam obrazy Bractwa Męki Pańskiej, Pana Jezusa, dzieło Juana Martíneza Montañeza (1614), a także Matki Bożej i Pani Miłosierdzia autorstwa Sebastiána Santosa Rojasa z 1964 roku. Inne godne uwagi ołtarze to m.in. obrazy Bractwa Chrystusa Miłości, dzieło Juana de Mesa, a także obrazy św. Anny, św. Justyny ​​i Rufiny.