Iglesia de san Isidoro de Sevilla

Położona w najwyższym punkcie Sewilli, co świadczy o starożytności jej początków, parafia San Isidoro należy do grupy kościołów założonych po podboju (1248). Obecny kościół zbudowano w połowie XIV wieku według obowiązujących wówczas wytycznych w stylu gotycko-mudejar.

Pod koniec XVI wieku lub na początku XVII wieku przebudowano całą absydę kościoła, powiększając prezbiterium i tworząc dwie boczne kaplice. W XVIII wieku do świątyni dobudowano kaplice nawy ewangelicznej i przeprowadzono różne reformy. W dzielnicy mieszkali znani ludzie, m.in. Miguel de Cervantes i Bartolomé Esteban Murillo.

Świątynia ma prostokątny plan z trzema nawami, transeptem i kaplicami bocznymi. Nawę główną przykrywa drewniana kratownica w kształcie koryta, wypełniona kratownicą w wyraźnym stylu mudejar. Nawy boczne mają dach wiszący, transept zaś sklepienie półkoliste na pendentywach, a ramiona transeptu i kaplicy głównej nakryte są sklepieniem kolebkowym.

W nawie ewangelicznej, w trzeciej ćwierci XVIII wieku, otwarto kaplicę Sakramentalną i kaplicę Bractwa Trzech Wodospadów „San Isidoro”. U stóp nawy znajduje się kaplica chrzcielna, która, podobnie jak Kaplica Cudowna, jedyna otwarta w nawie epistołowej, ma sklepienie kolebkowe w wyraźnej tradycji mudejar.