Igreja de Santo Estêvão de Lisboa

Pochodzi z XVII-wiecznej świątyni. XII, został gruntownie przebudowany w latach 1733-1740, według projektu Manuela da Costa Negreirosa, a później pod kierunkiem Mateusa Vicente de Oliveiry. Pomnik narodowy i charakterystyczny dla baroku, jego ośmiokątny plan opiera się na prostej geometrii prostokątnego układu ze ściętymi kątami, co nadaje mu niezwykłą oryginalność. Jego fasada podzielona jest na 3 bryły wysuniętymi pilastrami, z których centralna zwieńczona jest trójkątnym frontonem, zwieńczonym krzyżem i ujętym w 2 wieże. Ta symetria została utracona wraz z trzęsieniem ziemi, które zniszczyło jedną z dzwonnic. Wewnątrz najważniejsze są: ołtarz główny z kamiennym ołtarzem i rzeźbioną grupą rzeźb autorstwa José de Almeidy; ołtarze boczne; posąg; oraz kafle starej zakrystii.