Jaskinia Cabanowa

Jaskinia Cabanowa powstała w wapieniach jurajskich w wyniku długotrwałych procesów krasowych. Kilka milionów lat temu wody podziemne, przedostające się przez szczeliny i spękania skał, stopniowo rozpuszczały wapienie. W ten sposób naturalne pęknięcia powiększały się, tworząc system wąskich korytarzy i niewielkich komór, które z czasem ukształtowały dzisiejszą jaskinię.

Otwór wejściowy znajduje się wśród niewielkich skałek na zboczu wzgórza. Ma około 3 m szerokości i około 0,8 m wysokości, a jego górną część osłania charakterystyczny skalny okap. Wejście jest częściowo przesłonięte dużymi, zaklinowanymi blokami skalnymi, co nadaje mu nieco surowy i naturalny wygląd.

Jaskinia nie należy do dużych – jej głębokość wynosi około 8 m, a całkowita długość korytarzy sięga około 47 m. Tuż za wejściem rozpoczyna się wąski, kręty korytarz o długości około 30 m, który stopniowo się poszerza. Prowadzi on do większej komory o długości około 10 m i szerokości około 5 m. Wraz z oddalaniem się od otworu wejściowego wysokość stropu wyraźnie wzrasta – od około 1 m przy wejściu do nawet 7–8 m w części komorowej.

Jaskinia Cabanowa jest szczególnie ceniona ze względu na dobrze zachowane nacieki jaskiniowe, takie jak stalaktyty i polewy naciekowe. Powstawały one przez tysiące lat z kropli wody bogatej w rozpuszczony wapień, które powoli osadzały minerały na ścianach i stropie. Dzięki temu wnętrze jaskini stanowi interesujący przykład naturalnych procesów geologicznych zachodzących w skałach wapiennych.