Jaskinia Dzwonnica

Jaskinia Dzwonnica znajduje się na zachodnim zboczu Góry Towarnej Dużej, wśród malowniczych wapiennych ostańców skalnych charakterystycznych dla Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Tworzy ona wspólny system z pobliską Jaskinia Towarna (nazywaną także Jaskinią Niedźwiedzią), a łączna długość ich korytarzy wynosi około 170–183 metrów.

Wejście do Jaskini Dzwonnica jest niewielkie i stosunkowo trudne do odnalezienia, ponieważ prowadzi do niej wąska szczelina ukryta pomiędzy blokami skalnymi. Dzięki temu przez długi czas pozostawała ona mniej dostępna dla turystów, co sprawiło, że zachowała się w lepszym stanie niż sąsiednia Jaskinia Towarna, silniej przekształcona przez działalność człowieka.

Jaskinia ma charakter poziomy i składa się z sieci korytarzy oraz kilku niewielkich komór. W jej wnętrzu można zaobserwować liczne formy powstałe w wyniku procesów krasowych, zarówno erozyjne, jak i naciekowe. Szczególnie interesującym zjawiskiem są rzadko spotykane nacieki określane jako „mleko wapienne” – miękka, biała masa kalcytowa pokrywająca fragmenty ścian i stropu jaskini. Tworzy ona charakterystyczne, delikatne powłoki, które należą do ciekawszych elementów dekoracji naciekowej tego obiektu.

Jaskinia Dzwonnica została odkryta 26 sierpnia 1961 roku przez speleologa Wiesław Miech ze Speleoklub PTTK w Częstochowie. Wkrótce po odkryciu wykonano jej pierwszą dokumentację i plan, które opublikowano w latach 60. XX wieku. Nazwa jaskini pochodzi od pseudonimu Anny Kiedrzynek – przyjaciółki, a później żony odkrywcy.

Obecnie jaskinia stanowi interesujący obiekt dla miłośników speleologii i przyrody, a jej stosunkowo trudne wejście sprawia, że wciąż zachowuje ona częściowo naturalny charakter, pozwalając lepiej poznać procesy kształtujące podziemne formy krasowe.