Klasztor Panagia Polemarcha

Klasztor Panagia Polemarchas wzniesiono tuż przy wybrzeżu, na północ od Palaia Epidavros (znanej również jako Archea/Palia Epidavros). Choć miejsce zachwycało widokiem na morze i zapewniało dogodny dostęp do szlaków morskich, z perspektywy bezpieczeństwa szybko ujawniło swoje słabości. W czasach nasilonych najazdów pirackich nadmorskie osady oraz obiekty sakralne były szczególnie narażone na grabieże i uprowadzenia.

Jeszcze przed ukończeniem budowy mnisi doszli do wniosku, że klasztor stanowi zbyt łatwy cel dla korsarzy operujących w obrębie Zatoka Sarońska. Bliskość linii brzegowej, która początkowo wydawała się atutem, w realiach niestabilnej sytuacji politycznej i słabej kontroli nad akwenem oznaczała permanentne zagrożenie. W trosce o bezpieczeństwo wspólnoty oraz ochronę dóbr liturgicznych i zapasów zdecydowano się porzucić niedokończoną fundację i przenieść konwent w głąb lądu, w miejsce trudniej dostępne i łatwiejsze do obrony.

Dziś samotny kościół nadal dominuje nad okolicą, stanowiąc wyrazisty punkt w krajobrazie. Cele mnichów zachowały się jedynie częściowo — ich mury są nadkruszone, wystawione na działanie wiatru i intensywnego słońca. W pobliżu widoczne są także ruiny masywnej cysterny, niegdyś kluczowego elementu infrastruktury klasztornej. Jej rozmiary świadczą o dalekowzroczności budowniczych: w warunkach odosobnienia i potencjalnego oblężenia niezależne źródło wody było podstawą przetrwania. Całość tworzy dziś sugestywny obraz miejsca, w którym duchowość splatała się z koniecznością nieustannej czujności wobec zagrożeń świata zewnętrznego.