Kościół św. Ducha w Warszawie

Pierwszy kościół został zbudowany z drewna wraz z miejskim szpitalem św. Ducha w XIV wieku. Był to zapewne pierwszy tego typu szpital na Mazowszu. Świątynia ucierpiała w czasie potopu szwedzkiego. Na mocy uchwały magistratu z 22 sierpnia 1664 r kościół z dochodami, tytułem probostwa, ze wszystkimi dobrami, użytkami, zyskami i wygodami oddany został paulinom. Odłączono wtedy szpital od kościoła. W 1699 położono kamień węgielny pod nowy kościół, który został zbudowany w latach 1707-1717 w stylu baroku według projektu Józefa Pioli i Bellottiego. Prace wykończeniowe, budowa ołtarzy trwały do roku 1746, wtedy to wybudowano kaplicę Najświętszej Panny Częstochowskiej. W styczniu 1807 wojska Napoleona Bonaparte podeszły pod Warszawę a klasztor został zajęty na koszary francuskie. W klasztorze popaulińskim 22 września 1825 otwarto seminaryjum główne, które z uniwersyteckim wydziałem teologicznym tworzyło jednę całość. Potem miejsce seminarium zajęła szkoła obwodowa a potem powiatowa, wreszcie w 1852 rozdzielono murem to co z klasztorem miało się zostać dla kościoła i to co szło na użytek publiczny. Po powstaniu styczniowym w 1863 umieszczono przed kościołem figurkę Matki Bożej. W czasie powstania warszawskiego na skutek bombardowania kościół został zniszczony przez Niemców, a w jego podziemiach zginęło kilkadziesiąt osób. Po wojnie zniszczenia budynku oszacowano na ok. 50%. Paulini wrócili do kościoła i klasztoru w 1948. Odbudowano go w 1956. Źródło: Wikipedia