Kościół św. Jacka i Matki Bożej Różańcowej w Horodle

Kościół św. Jacka i Matki Bożej Różańcowej w Horodle należy do najcenniejszych zabytków sakralnych wschodniej części Lubelszczyzny. Jego historia sięga początków XV wieku i nierozerwalnie związana jest z zakonem dominikanów, którzy odegrali ważną rolę w rozwoju religijnym i kulturowym tego pogranicza.

Pierwszy drewniany kościół oraz klasztor dominikański powstały tutaj już w 1411 roku dzięki fundacji Aleksandry — siostry króla Władysława Jagiełły. Świątynię konsekrowano w 1425 roku. Ze względu na swoje położenie obiekt pełnił również funkcje obronne i był częścią systemu fortyfikacji miasta. Na przestrzeni wieków kościół wielokrotnie niszczyły najazdy tatarskie oraz wojny kozackie, jednak za każdym razem odbudowywano go jako ważny symbol wiary i lokalnej tożsamości.

Obecny, murowany kościół wzniesiono w latach 1739–1758 z fundacji Ambrożego i Julianny Strutyńskich, starostów horodelskich. Świątynia reprezentuje styl późnego baroku z wyraźnymi elementami rokoka, zachwycając harmonijną architekturą oraz bogatym wystrojem wnętrza. Po kasacie klasztoru dominikanów przez władze austriackie pod koniec XVIII wieku kościół stał się świątynią parafialną.

Od wieków kościół pełni ważną funkcję religijną i społeczną dla mieszkańców pogranicza polsko-ruskiego. Do dziś żywa pozostaje tradycja odpustów dominikańskich organizowanych po święcie św. Jacka w sierpniu, które przyciągają pielgrzymów i wiernych z całego regionu. Świątynia jest nie tylko miejscem modlitwy, ale również świadectwem bogatej historii Horodła oraz wielowiekowego dziedzictwa kulturowego tych ziem.