Kulochwyt Artyleryjski – Bertha Werk- Krupp

Wielki żelbetowy kulochwyt jest wyposażony w trzy długie, zamknięte przestrzenie, które wypełnione piaskiem, były przeznaczone do zatrzymywania wystrzeliwanych pocisków próbnych. Żelbetowo piaskowe kulochwyty szybko wypełniały się pociskami, które po strzelaniach, wykopywano i odwożono do huty. Kulochwyt ponownie napełniano piaskiem i kontynuowano strzelanie. Prowadzenie serii kilku strzałów testowych było niezbędne do oceny prawidłowości wykonania działa. Opisywany obiekt jest dużą budowlą o szerokości 30 metrów, głębokości 14 m i wysokości 9 m. Okna wlotowe miały rozmiar 4X3,5 m, a grubość ściany wynosiła 60 cm. Strzelanie na dalsze odległości w kierunku Lubszy, odbywało się z tego samego miejsca poligonu, w pobliżu stanowisk do strzelania testowego. W czasie prowadzenia ostrzału na dalsze odległości, posterunki zamykały ruch na wszystkich drogach w obrębie lasu i do pobliskich wsi. Budowę kulochwytu, prowadzono z wykorzystaniem niewolniczej pracy więźniów pobliskiego obozu AL Funfteichen. Po II Wojnie Światowej, opisywana strzelnica artyleryjska nie była już potrzebna, ale to miejsce wykorzystano ponownie, jako poligon lotniczy. Już w drugiej połowie lat czterdziestych XX wieku wykonywano tu ćwiczebne bombardowanie z lotu nurkowego. Radzieckie bombowce przylatywały tu z wielu lotnisk, również z pobliskiego Brzegu i z lotniska w Marcinkowicach. Idealnym celem dla samolotów był znakomicie widoczny betonowy kulochwyt. Nawet dzisiaj krajobraz tej okolicy pełen jest zniszczeń, okrągłych "kraterów", wielkich lejów po wybuchach bomb, betonowe drogi pozostają podniesione i poskręcane, to są właśnie pozostałości intensywnego treningu bombowego. Pomimo zniszczeń, wciąż jest to jeden z najlepiej zachowanych poligonów artyleryjskich w Polsce.