Mur obronny Hexamilion

W pobliżu Kanału Korynckiego, w miejscowości Gefira Isthmou, zachowały się relikty potężnego muru obronnego Hexamilion, który przecinał cały Przesmyk Koryncki. Sama nazwa konstrukcji oznacza „mur sześciomilowy” i odnosi się do jego długości wynoszącej około sześciu mil greckich, czyli w przybliżeniu 7,5–8 kilometrów. Zadaniem tej imponującej fortyfikacji było odcięcie Peloponezu od Grecji kontynentalnej oraz zabezpieczenie półwyspu przed zagrożeniami nadciągającymi z północy. Choć pierwsze umocnienia istniały tu już w epoce klasycznej (V–IV w. p.n.e.), Hexamilion w najbardziej znanej i rozbudowanej formie ukształtował się w okresie późnego Cesarstwa Rzymskiego. Szczególną rolę odegrały prace prowadzone za panowania cesarza Justyniana I w VI w. n.e., kiedy mur został gruntownie wzmocniony i rozbudowany jako element szerszej strategii obronnej Bizancjum.

Fortyfikacja składała się z masywnego muru wzniesionego z kamienia i cegły, licznych wież obronnych rozmieszczonych w regularnych odstępach, a także bram kontrolujących ruch przez przesmyk. Całość uzupełniały fosy oraz dodatkowe umocnienia terenowe, wykorzystujące naturalne ukształtowanie terenu. Mimo swojej skali i strategicznego znaczenia, mur wielokrotnie ulegał zniszczeniom i przełamaniom, m.in. podczas najazdów Wizygotów, Słowian czy Normanów, po czym był odbudowywany. Ostatecznie Hexamilion stracił znaczenie wraz z rozwojem nowych technik wojennych i zmianami politycznymi w regionie. Dziś jego pozostałości stanowią cenne świadectwo długotrwałych zmagań o kontrolę nad jednym z najważniejszych punktów komunikacyjnych świata antycznego i bizantyjskiego.