Poudrières de l'Île des Morts

Wyspa Île des Morts, pierwotnie wykorzystywana jako grunty rolne, o powierzchni 7 hektarów, położona jest w zatoce Roscanvel, pomiędzy Fortem Quélern i Île-Longue, została zarekwirowana przez wojsko w 1690 r. Chorzy marynarze poddani kwarantannie na sąsiedniej wyspie Trébéron zostali pochowani w masowych grobach wykopanych w południowej części tej wyspy. Na początku XIX wieku, z inicjatywy Ministra Wojny Trugueta, wybrano tu nową prochownię, zamówioną przez Marynarkę Wojenną. Rzeczywiście, od XVIII wieku Arsenał Brzeski zaopatrywany był w proch z prochowni Pont-de-Buis na wyspie Arun, przy ujściu rzeki Aulne. Tym samym w latach 1808-1814 kierownictwo prac powierzono inżynierowi Jean-Nicolasowi Trouille’owi. Ten duży projekt wymagał wyrównania szczytu wyspy z mikrogranitu w celu zainstalowania trzech prochowni. Z kolonii karnej w Brest przywieziono kilkuset skazanych. Marynarka wojenna zbudowała także koszary, kilka ładowni i kamienną groblę. Wypełniono także nabrzeże po stronie wschodniej, tworząc obszar portowy, w którym odbywał się załadunek i rozładunek prochu z prochowni Pont-de-Buis. W 1868 roku, wraz z pojawieniem się kolei w Brest, Marynarka Wojenna podjęła decyzję o budowie nowej prochowni w Saint-Nicolas w Guipavas. Jednak Wyspa Umarłych pozostała w użyciu podczas obu wojen światowych. Tym samym podczas II wojny światowej Niemcy ponownie zajęli to miejsce w celu przechowywania amunicji. W 1960 roku instalacje zamknięto. Kilka lat później wyspa weszła w obszar ochronny wzniesiony wokół Île Longue i zabroniono jej wstępu.