Rynek w Gnieźnie

Rynek w Gnieźnie to część Starego Miasta, mieszcząca się na Wzgórzu Panieńskim, jednym z siedmiu gnieźnieńskich pagórków. W średniowieczu Rynek należał do jednego z podgrodzi miasta, a w późnym średniowieczu otoczony był murami. Jego obecny wizerunek wytyczyła odbudowa po pożarze miasta w 1819 r., który strawił większą część Gniezna. Na Rynku ocalały wtedy tylko dwa budynki, które zostały od podstaw odrestaurowane w 1980 roku. Projekt regulacji ulic z 1819 r. przewidywał utworzenie nowej osi przestrzennej miasta na linii: katedra – kościół ewangelicki oraz wyprostowanie nierównoległych dotychczas ulic na w miarę prostokątne bloki. Zabudowę Rynku cechuje duży synkretyzm, stojące tam bowiem domy wzniesiono w różnych okresach. Niektóre ozdobiono gzymsami, balkonami i fryzami. Budynki gnieźnieńskiej Starówki obejmują prowadzącą do katedry ulicę Tumską, Rynek wraz z odnogami oraz część ulicy Bolesława Chrobrego. Przy ul. Tumskiej na początku XIX wieku wzniesiono piękne, piętrowe budynki mieszkalne z niezwykłymi fryzami ozdobnymi, przedstawiającymi motywy floralne czy antyczne. W centrum rynku znajduje się fontanna oddana do użytku pod koniec 2014 r. Na powierzchni Rynku widoczne są elementy granic wytyczonych czerwoną cegłą. Przedstawiają one zarys budynków, które mieściły się na Rynku przed pożarem. Źródło: Wikipedia