Wczesnochrześcijańska Bazyliki Solina

Budowę bazyliki datuje się na V–VI wiek n.e. Świątynia ma formę klasycznej wczesnochrześcijańskiej bazyliki trójnawowej, z szeroką nawą główną i dwiema węższymi nawami bocznymi. Podczas badań archeologicznych odkryto także krzyżowe baptysterium przylegające do narteksu, czyli przedsionka kościoła, co podkreśla liturgiczne znaczenie kompleksu.

W centralnej części nawy głównej stoi konstrukcja pochodząca jednak z późniejszego okresu — to budowla z XIII wieku, prawdopodobnie pełniąca niegdyś funkcję wieży lub punktu obserwacyjnego. Jej obecność świadczy o wielowiekowym użytkowaniu i przekształcaniu tego miejsca.

Na terenie bazyliki zachowały się fragmenty mozaikowej posadzki. Wśród nich wyróżnia się motyw dwóch jeleni w idyllicznym, rajskim otoczeniu. Symbolika ta, odnosząca się do życia wiecznego i duchowego odrodzenia, była niezwykle popularna we wczesnochrześcijańskiej ikonografii, dodając wnętrzu kościoła głębokiego teologicznego przekazu.

Podczas prac wykopaliskowych natrafiono również na pochówki z glinianą ceramiką, co sugeruje, że obszar wokół świątyni pełnił funkcję cmentarza. Znaleziska te pozwalają przypuszczać, że kościół był ważnym ośrodkiem nie tylko religijnym, ale także społecznym dla lokalnej wspólnoty.