Zamek Gniew

Zamek w Gniewie został zbudowany przez Zakon krzyżacki na planie czworoboku około 1290 roku. Po zakończeniu trwającej 40 lat budowy był to, obok zamku w Człuchowie i zamku w Gdańsku, najpotężniejszy zamek Krzyżaków na lewym brzegu Wisły. W połowie XV wieku zamek przebudowano zamurowując dawną bramę wjazdową i budując nową od wschodu oraz powiększono kaplicę. Podczas wielkiej wojny zamek został zajęty w 1410 roku przez polskich rycerzy, a w trakcie wojny trzynastoletniej zamek został zdobyty przez okoliczne rycerstwo należące do Związku Pruskiego. Na mocy II pokoju toruńskiego został włączony do Polski i stał się siedzibą polskich starostów. W 1625 roku zamek na dwa lata zajęły wojska szwedzkie. Po I rozbiorze w 1772 roku zamek trafił w ręce Prusaków. W latach 1855-1859 rozebrano dużą czworoboczną wieżę w narożu wschodnim i zastąpiono ją wieżyczką, zasypano fosy i przebito nowe otwory okienne zmieniając wygląd zewnętrzny zamku. Po I wojnie światowej, w 1920 Gniew wrócił do Polski, ale został poważnie zniszczony w pożarze w 1921 r. Po roku 1939 niemieckie władze okupacyjne urządziły na terenie zamku więzienie dla Polaków. Odbudowa zabytku rozpoczęła się w latach 1968-1974, w trakcie której przywrócono częściowo wygląd zamku z czasów średniowiecza. Od 2010 roku właścicielem zamku jest prywatna, komnaty zostały zaadaptowane na apartamenty w standardzie hotelu. Ale obiekt nadal pełni funkcję atrakcji turystycznej i odbywają się tu turnieje rycerskie, pokazy kowalstwa artystycznego i inne imprezy kulturalne.