Bateria sprzężona XVa Borek

Bateria sprzężona XVa Borek należała do Twierdzy Przemyśl i powstała na wzniesieniu o wysokości 231 m. W 1887 r., w związku z zagrożeniem wybuchu wojny z Rosją, Generalny Inspektor Inżynierii, gen. Daniel Salis Soglio, uzyskał zgodę na dodatkowe wzmocnienie Twierdzy Przemyśl. W ramach tych prac na wzgórzu Borek-Las wzniesiono prowizoryczny fort artyleryjski Werk XV „Borek”. W latach 1895-1897 zbudowano obok nowy fort pancerny, zaś stary fort częściowo zniwelowano. fragment czoła i prawego barku przekształcono na sprzężoną baterię artylerii. Projekt baterii sporządzony został przez Dyrekcję Inżynierii w Przemyślu pod kierunkiem Moritza von Brunnera, a zrealizowany przez dyrektora inżynierii Albina Juda. Zadaniem baterii była walka na dalekim dystansie z nieprzyjacielem próbującym szturmować forty Grupy Siedliskiej oraz wspieranie ogniem sąsiednich dzieł obronnych. Bateria uzbrojona była w cztery moździerze oblężnicze M.80 15 cm na lawetach stalowych. Załoga baterii liczyła 50 żołnierzy. W okresie międzywojennym bateria nie była użytkowana. Po II wojnie światowej okoliczna ludność rozebrała bramę wjazdową i urządziła na terenie baterii dzikie wysypisko śmieci. W 2010 r. opiekę nad baterią przejął Związek Gmin Fortecznych Twierdzy Przemyśl, teren uporządkowano i udostępniono turystom.