Cetatea Deva

Twierdza znajduje się na szczycie wygasłego wulkanu w paśmie górskim Poiana Ruscă, w Karpatach Zachodnich, Rumunii, a u podnóża wzgórza rozciąga się miasto Deva. Prawdziwa historia tej fortecy zaczyna się w czasach świetności Dacji, przetrwały tu fortyfikacje obronne i punkt obserwacyjny. Zdobywcy rzymscy wzmocnili mury i bronili tej fortyfikacji, gdyż u podnóża wzgórza przebiegała droga handlowa, która łączyła się z resztą cesarstwa, i była zwana drogą solną. W 1269 r. młody król Stefan, syna Beli IV, składa zamek jako darowiznę na rzecz hrabiego wołoskiego za odwagę okazaną w bitwie stoczonej pod murami Twierdzy Deva. Następnie w 1444 roku, Iancu de Hunedoara przejął w posiadanie Twierdzę Deva z całym jej bogactwem: 56 wioskami i kopalniami złota. Rodzina Corvin przejęła kontrolę nad twierdzą i miastem Deva w 1504 roku. Pod koniec XIII wieku twierdza Deva była własnością Władysława Kanona, wojewody siedmiogrodzkiego, który oprócz garnizonu wojskowego zorganizował tu dwór. W czasie rewolucji węgierskiej 1848–1849 twierdza znajdowała się w rękach żołnierzy austriackich pod dowództwem komtura Kudlicha. Walki miały miejsce dopiero po wyzwoleniu Północnego Siedmiogrodu przez polskiego generała Bema. Rankiem 13 sierpnia 1849 r., eksplodowała w twierdzy prochownia i została ona dużej mierze zniszczona, w eksplozji giną także żołnierze garnizonu twierdzy. 18 sierpnia 1849 r. generał Bem poddał się wojskom habsburskim. Od tej pory zamek popadał w ruinę i dopiero w kilka lat temu częściowo został odbudowany i udostępniony do zwiedzania. Ułatwia to kolejka szynowa, która szybko wywiezie nas pod mury twierdzy. Zdjęcia pochodzą z okresu rewitalizacji ruin.