Convento de São Domingos de Montemor-o-Novo

Założony w 1559 roku z inicjatywy Manuela Fragoso i Beatriz de Negreiros, klasztor dominikanów w Montemor-o-Novo miał swoje początki w małej gotyckiej kaplicy pod wezwaniem św. Antoniego, która powstała, na fundamentach, z końca XIII w. Choć autor projektu klasztoru nie jest znany, budowla ta wpisuje się w typologiczny model kościołów dominikańskich budowanych w drugiej połowie XVI wieku. Zespół klasztorny ma plan w kształcie litery L, który rozwija się wokół krużganka. Wnętrze świątyni składa się z jednej nawy z bocznymi kaplicami i przestrzeni prezbiterium, na rzucie czworokąta. Z przestrzeni klasztornej wyróżnia się dwukondygnacyjny, kwadratowy krużganek. Po wygaśnięciu zakonów klasztor São Domingos został sprzedany na aukcji publicznej. Jednak na skutek nieostrożności właścicieli konstrukcja budynku i kościoła popadała w postępującą ruinę, co spowodowało, że do połowy XX wieku zespół uległ znacznej ruinie. W 1972 roku Grupa Przyjaciół Montemor-o-Novo sfinansowała projekt rewitalizacji zaprojektowany przez architekta Raula Santa Clara, który miał na celu adaptację klasztoru na miejską bibliotekę i muzeum. Po zakończeniu prac w przestrzeni tej urządzono lokalne Muzeum Archeologiczne.