Eglise Notre-Dame de Besançon

Notre-Dame de Besançon została zbudowana, aby służyć jako kościół opactwa benedyktyńskiego opactwa Saint Vincent, założonego przez arcybiskupa Besançon Huguesa II de Montfaucon , w samym sercu historycznego centrum Besançon. Pierwsze konstrukcje, a mianowicie kaplica, krużganek, a także dormitoria, w których mieszkali mnisi z zakonu Saint-Benoît, pochodzą z XI wieku.

W XVII wieku opactwo stało się prawdziwą szkołą naukową, wnoszącą wkład w badania historyczne miasta i regionu. Zachował tę reputację, zanim wspólnota została nieodwracalnie rozwiązana podczas Rewolucji Francuskiej w 1790 roku. To za czasów Cesarstwa kościół przyjął nazwę kościoła parafialnego Notre-Dame de Besançon, a przyległe budynki przydzielono na Uniwersytet.

Budynek posiada wieżę - dzwonnicę zaprojektowaną w XVI wieku, która przez pewien czas była najwyższą w mieście. W pobliżu dzwonnicy Antoine de Montécut kazał także wybudować kaplicę poświęconą Matce Bożej Bolesnej. Po lewej stronie fasady znajdują się drzwi wejściowe do krużganków i budynków klasztornych, przebudowane w XVII wieku i obecnie zajmowane przez biura, sale lekcyjne oraz salę biblioteczną Uniwersytetu w Besançon. W 1720 r. przesklepiono dużą nawę kościoła i w tym samym roku utworzono absydę na tyłach chóru.