Gradierwerk Bad Dürrenberg

Tężnia Bad Dürrenberg to zabytek techniki i najdłuższa tężnia w Niemczech. Saksoński elektor Bergrat Johann Gottfried Borlach rozpoczął 25 czerwca 1741 roku badania geologiczne w Durrenbergu i okolicach. Po 19 latach pracy i licznych niepowodzeniach, 15 września 1763 r. górnicy znaleźli poszukiwaną solankę na głębokości 223 metrów. Natychmiast rozpoczęła się budowa wieży szybowej, dzisiejszego symbolu Bad Dürrenberg , czyli Borlachturm. W tym samym czasie rozpoczęto budowę tężni i 10 marca 1765 r. gotowa była pierwsza kotłownia, aby 16 marca można było wyprodukować pierwsze 100 cetnarów soli warzonej. Użytkowanie medyczne rozpoczęło się w 1846 r. i przywiodło do tego miejsca licznych kuracjuszy. Plaga grzybów i chrząszcza kózkowatego coraz bardziej zagraża stabilności głębokiego zbiornika pod tężnią I. Od 2018 roku jest on odcinkowo odnawiany. Narastające osady soli i skamienienie drewna coraz bardziej zagrażały stabilności systemu i sekcje te zostały rozebrane w 2019 roku i odbudowane od końca 2020 roku. Tężnia jest obiektem do produkcji soli . Składa się z drewnianego szkieletu wypełnionego wiązkami chrustu (głównie tarniny ). Zasolenie wody zwiększa się przepuszczając solankę przez zarośla, co pozwala na naturalne odparowanie wody. Ponadto na kolcach osadzają się zanieczyszczenia co zwiększa jakość produkowanej soli. Dzięki atomizacji solanki w pobliżu tężni panuje mikroklimat morski, sprzyjający chorobom układu oddechowego. Jednak w porównaniu do wszystkich innych zachowanych tężni, nigdy nie została specjalnie przeprojektowana do inhalacji spa. System jest w dużej mierze w stanie technicznym z początku XIX wieku i przedstawia saksoński projekt Senff oraz staropruski projekt Colberga. Wiązki gałązek muszą być odnawiane cyklicznie, ponieważ między innymi odkłada się gips, który prowadzi do powstania kamienia cierniowego. Utrudnia to atomizację ściekającej solanki, a tym samym powstawanie aerozoli i inhalację na świeżym powietrzu. Tężnie zbudowano z regionalnego drewna świerkowego, dziś drewno modrzewiowe wykorzystywane jest głównie do prac renowacyjnych. Tężnia została wpisana na listę zabytków kultury w Bad Dürrenberg.