Gruppenunterstand Czerny Piec

Tuż za wsią Czarny Piec, w głębi lasu, kryje się kolejny schron – niepozorny z zewnątrz, ale będący częścią rozbudowanego systemu obronnego. Obiekt należał do Szczycieńskiej Pozycji Leśnej (Ortelsburger Waldstellung), czyli linii fortyfikacji wznoszonej etapami od początku XX wieku i intensywnie modernizowanej tuż przed wybuchem II wojny światowej w 1939 roku.

Jest to tzw. schron bierny dla drużyny piechoty (niem. Gruppenunterstand), którego głównym zadaniem było zapewnienie żołnierzom ochrony przed ostrzałem artyleryjskim oraz odłamkami. Tego typu konstrukcje na Pozycji Olsztyneckiej i Szczycieńskiej wykonywano zazwyczaj w klasie odporności B-1, co oznaczało ściany o grubości około jednego metra i stropy sięgające półtora metra. Dla zwiększenia wytrzymałości i bezpieczeństwa stosowano prefabrykowane segmenty z blachy falistej typu H, pełniące funkcję szalunku oraz zabezpieczenia przeciwodpryskowego.

Na elewacji do dziś można dostrzec charakterystyczne detale – otwory wentylacyjne oraz nisze przeznaczone na złącza sieci telefonicznej, które świadczą o tym, jak istotna była łączność na polu walki. Dziś schron, choć opuszczony, pozostaje milczącym świadkiem historii – przypomina o dawnych przygotowaniach do konfliktu i o ludziach, którzy szukali w nim schronienia w obliczu zagrożenia.