Iglesia de San Jerónimo el Real de Madrid

Popularnie znany jako „Los Jerónimos” był jednym z najważniejszych klasztorów w Madrycie. Obok znajdowała się tzw. Dzielnica Królewska, rozbudowana później, za panowania Filipa IV, w Pałac Buen Retiro. Od 1925 roku kościół uznawany jest za pomnik narodowy.

Początki klasztoru sięgają roku 1464, kiedy król Henryk IV Trastamary założył klasztor Santa María del Paso na brzegach rzeki Manzanares, w pobliżu El Pardo . Zważywszy na zły stan sanitarny okolicy, mnisi zwrócili się do królów z prośbą o przeniesienie jej w bardziej przyjazne miejsce. W 1502 roku królowa Izabela Katolicka przyznała im obecną lokalizację bliżej dworu. Od tamtej pory budynek znany jest jako Prado de San Jerónimo.

Klasztor był symbolicznym miejscem dworu, sceną ceremonii zaprzysiężenia następców tronu Hiszpanii na książąt Asturii, od Filipa II (1528) do Izabeli II (1833), a także wielu hiszpańskich dworów i święceń biskupich.

Kościół i krużganek klasztoru zachowały się do dziś, za Muzeum Prado. Kościół zbudowano w stylu gotyckim. Świątynia zbudowana jest na planie krzyża łacińskiego i składa się z nawy centralnej, transeptu oraz pięciu kaplic po każdej stronie. Monumentalne schody prowadzące na ulicę Alarcón zostały zbudowane na ślub Alfonsa XIII i Wiktorii Eugenii w 1906 roku.

Krużganek z kolei ulegał stopniowej degradacji przez cały XIX wiek. Po zawarciu porozumienia z władzami kościelnymi został odrestaurowany i włączony do Muzeum Prado w ramach rozbudowy zaprojektowanej przez architekta Rafaela Moneo. Ze względu na obecny wygląd zewnętrzny, klasztor jest popularnie nazywany „kostką Moneo”.