Iglesia del Divino Salvador de Carmona

Pierwszy kościół „El Salvador” znajdował się na południowym krańcu placu Plaza de San Fernando. Był to kościół parafialny w stylu mudejar, który w XVIII wieku znajdował się w ruinie. Po wypędzeniu jezuitów kościół Kolegium San Teodomiro pozostał wolny, dlatego podjęto decyzję o zburzeniu starej parafii i przeniesieniu jej do większej, nowocześnie wybudowanej świątyni. W 1620 roku wspólnota jezuicka w Carmonie uzyskała zezwolenie na założenie szkoły i kościoła. W tym celu zakupili kilka domów w pobliżu kościoła Santa María, gdzie wybudowali pierwotny kompleks kościelny i szkolny. W 1701 roku rozpoczęto budowę nowych budynków zaprojektowanych przez architekta Pedra Romero, które stoją do dziś. Świątynia zorganizowana jest na planie krzyża łacińskiego, z trzema szerokimi nawami, z których największa jest najwyższa i nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami, a mniejsze nawy boczne – sklepieniem krzyżowym. Nad transeptem wznosi się majestatyczna kopuła na bębnie, ozdobiona wizerunkami ewangelistów i zwieńczona latarnią. Główny ołtarz z XVIII w., wykonany przez mistrza karmonense José Maestre'a, przedstawia obraz Boskiego Zbawiciela w głównej niszy. Z zewnątrz budynek zdobią dwa imponujące portale wykonane w szlachetnym stylu klasycystycznego baroku, nad którym pracował mistrz Francisco Gómez Septién. Główne drzwi, znajdujące się u stóp nawy centralnej, wychodzą na Plaza de Cristo Rey, natomiast boczne drzwi, znajdujące się w nawie Epistoły, wychodzą na Calle Salvador. W północno-zachodnim narożniku widać początek wieży, z dzwonnicą, która nigdy nie została ukończona.