Kaplica pw. Najświętszej Marii Panny w Prabutach

Kaplica pw. Najświętszej Marii Panny w Prabutach, powszechnie nazywana przez mieszkańców „Kościołem Polskim”, należy do najcenniejszych zabytków miasta i stanowi ważne świadectwo jego wielowiekowej historii. Została wzniesiona w latach 1378–1402 z fundacji biskupa pomezańskiego Jana I Moencha jako kaplica pogrzebowa, przeznaczona na miejsce pochówku dostojników kościelnych.

Swoją potoczną nazwę zawdzięcza szczególnej roli, jaką pełniła od XVI wieku. To właśnie tutaj odprawiano nabożeństwa w języku polskim dla ludności zamieszkującej poza murami miejskimi, co czyniło kaplicę ważnym ośrodkiem podtrzymywania polskiej tradycji, języka i tożsamości religijnej w regionie.

Świątynia jest doskonałym przykładem architektury gotyckiej. Jej charakterystyczne, bogato zdobione szczyty z kolistymi otworami, sterczynami i dekoracyjnymi detalami nadają budowli wyjątkowy, smukły wygląd. Wnętrze kryje natomiast cenny barokowy, polichromowany strop drewniany z XVIII wieku, który stanowi interesujący kontrast wobec surowej gotyckiej bryły.

Obecnie obiekt nie pełni już funkcji sakralnych, lecz nadal pozostaje miejscem o dużym znaczeniu kulturowym i historycznym. Mieści się w nim Izba Pamiątek, w której można zobaczyć dawne narzędzia rolnicze, sprzęty gospodarstwa domowego oraz przedmioty codziennego użytku. Dzięki temu kaplica nie tylko przypomina o religijnej przeszłości Prabut, ale także pozwala lepiej poznać życie mieszkańców regionu na przestrzeni wieków.