Lekki schron piechoty wz. 1939 (URBAN) nr 27

Kolejny schron bojowy z 1939 roku, należący do umocnień Pozycji Mławskiej. We wrześniu 1939 rejon ten stał się areną intensywnych działań wojennych, znanych jako Bitwa pod Mławą — jednej z pierwszych i najbardziej zaciętych bitew początkowego etapu wojny obronnej Polski.

Schrony Pozycji Mławskiej były solidnymi konstrukcjami żelbetowymi, projektowanymi z myślą o długotrwałej obronie. Wznoszone z betonu o grubości często przekraczającej 1–1,5 metra, częściowo zagłębione w ziemi i starannie maskowane, stanowiły trudny cel dla przeciwnika. Wyposażono je w strzelnice dla karabinów maszynowych, a ich rozmieszczenie umożliwiało prowadzenie ognia flankującego, dzięki czemu poszczególne obiekty mogły wzajemnie się osłaniać i wspierać.

Podczas walk we wrześniu 1939 roku schrony te odegrały istotną rolę w spowalnianiu natarcia sił niemieckich. Mimo wyraźnej przewagi Wehrmachtu — zarówno w artylerii, lotnictwie, jak i broni pancernej — polscy żołnierze wykazali się dużą determinacją, utrzymując swoje pozycje przez kilka dni ciężkich walk.

Dziś obiekty te pozostają nie tylko reliktem militarnym, ale także materialnym świadectwem wysokiego poziomu polskiej myśli inżynieryjno-wojskowej oraz niezłomnej postawy obrońców, którzy w obliczu przeważających sił przeciwnika potrafili skutecznie stawić opór.