Pěchotní srub K-S 7 U vesnice

KS 7 to masywny dwustronny bunkier wybudowany w II. klasie odporności z ponadstandardowym uzbrojeniem. Połączenie działa przeciwpancernego i bliźniaczego karabinu maszynowego, działających z każdej strony, uzupełniono 9-centymetrowym moździerzem kazamatowym, którego masywna strzelnica znajduje się w lewym rowie diamentowym. Moździerz mógł wykorzystać swój ogień do wzmocnienia obrony aż do schronu KS 17. Sprzęt pomocniczy składał się z lekkiego karabinu maszynowego. Na piętrze znajdowały się sale strzeleckie, kilka składów amunicji, pokój dowódcy i operatorzy telefoniczni. Na dolnym piętrze znajdowało się pomieszczenie z moździerzami, pomieszczenie filtrów, maszynownia, skład amunicji moździerzowej i toaleta. Przy klatce schodowej znajdowała się studnia. Dwie kondygnacje połączone były ręczną windą. Bunkier stoi w terenie, a jej lokalizacja była niestety bardzo dogodna dla niemieckich testów snajperskich. Według świadków testy rozpoczęły się w grudniu 1938 r. ostrzałem tylnej ściany. Za pomocą bomb w kilku miejscach przebito przednią ścianę. Schron został nawet zaatakowana przez siły powietrzne. Jednak nawet przy pomocy bomb lotniczych nie zdołali przebić się przez sufit bunkra. W kolejnym etapie prób i dewastacji Niemcy skupili się na dzwonach pancernych. Uszkodzone dzwony zostały ostatecznie zniszczone w latach 50. XX wieku przez Kovošrot. W wyniku poważnych uszkodzeń doszło do awarii sieci kanalizacyjnej oraz zalania pomieszczenia moździerzowego i składu amunicji.