Ruiny zabudowań dworskich - Krywe

Jeszcze w 1921 roku Krywe zamieszkiwało 441 Rusinów i 31 Polaków. Nikt nie przyznał się do narodowości żydowskiej ani niemieckiej. Wieś graniczyła wtedy z Hulskiem od wschodu i Tworylczykiem wraz z Tworylnem od strony zachodniej. Dziś te wsie też już nie istnieją. Wieś została lokowana w 1502 na prawie wołoskim i stanowiła własność Kmitów. Po 17 września 1939 Krywe znalazło się na granicy Niemiec i ZSRR. Tereny na północ od Sanu znalazły się pod okupacją sowiecką, na południe od Sanu okupantem byli Niemcy. W 1945 roku do Polski wróciła część niemiecka, północny brzeg Sanu odzyskaliśmy dopiero w 1951 na mocy umowy między Polską i ZSRR o wymianie terenów przygranicznych. W 1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 10 Polaków oraz 3 Ukraińców za ich ukrywanie. Szykanowali też miejscowego greckokatolickiego ks. Stanisława Soprokowskiego za ukrywanie Żydówki i sprzyjanie Polakom. We wrześniu 1945 spalili zabudowania dworskie oraz tartak. Wysiedlenia do ZSRR mieszkańcy Krywego przeczekali w okolicznych lasach i w wyniku obławy wywieziono na Wschód jedynie 16 rodzin. Całą wieś wysiedlono na Ziemie Zachodnie dopiero wiosną – w maju 1947 podczas akcji „Wisła”. W kilka godzin zabrano wszystkich ludzi i po ich wyjściu wszystkie zabudowania podpalono. Jedyni do niedawna mieszkańcy Krywego, dawni pracownicy PGR-u, państwo Majsterkowie, mieszkali tu od 1971. W 2011 roku odbył się w ruinach cerkwi ślub Antoniny i Stanisława Majsterków. We wrześniu 2015 roku Tosia (bo tak na nią wszyscy mówili) zginęła w wypadku i została pochowana na tutejszym cmentarzu, obecnie zamieszkuje w Krywem tylko jej mąż Stanisław Majsterek. Oprócz tego w Krywem znajduje się budynek Uniwersytetu Medycznego w Lublinie, ruiny cerkwi i zabudowań dworskich. Zabudowania dworskie znajdowały się w północnej części wsi nad Sanem. Dwór stał ponad drogą na grzbiecie wzgórza Diłok. Obok były cztery dworskie budynki murowane oraz pięć drewnianych.