Sømærket

Znaki morskie lub latarnie morskie wzdłuż zachodniego wybrzeża Jutlandii to wysokie, rzeźbione, trójnożne drewniane konstrukcje pochodzące z lat 1884–85 i stanowiące część kompleksowego systemu znaków morskich wzniesionych przez ówczesny Urząd Wybrzeża i Wydm w celu poprawy bezpieczeństwa na morzu. Z pierwotnych 23 znaków morskich, pozostałych 11 latarni w Gl. Skagen, Løkken, Vigsø, Thorup, Stenbjerg, Vedersø Klit, Husby Klit, Årgab, Havrvig, Kærgård i Ringebjerge chronione przez Norweską Agencję Leśnictwa i Przyrody w 1997 r. Znaki morskie mają wysokość do 12 metrów, a „głowy” mogą mieć postać koła, trójkąta, kwadratu lub innego łatwo rozpoznawalnego kształtu; wszystkie te znaki zostały narysowane jako podpisy na mapach, aby nawigatorzy mogli określić dokładne położenie związki.

Znaki morskie nie pełnią już żadnej funkcji morskiej, lecz wraz ze stacjami ratowniczymi uznawane są za ważne elementy kulturowo-historyczne i architektoniczne krajobrazu przybrzeżnego Zachodniej Jutlandii.