Zapora w Myczkowcach

Będąc w Bieszczadach, pierwsze kroki kierujemy na potężną zaprę w Solinie - https://grupabiwakowa.pl/zapora-w-solinie, jednak wile osób pomija kolejną zaporę na Sanie w Myczkowcach. Plany tej budowli powstały w okresie międzywojennym, nawet rozpoczęto wtedy pierwsze prace budowlane, ale wybuch wojny przerwał inwestycję i wrócono do niej dopiero w 1956 roku. Budowa drugiego zbiornika na Sanie była ściśle powiązana z budową zbiornika solińskiego, gdyż elektrownia wodna w Solinie jest typu szczytowo-pompowego, czyli w nocy, kiedy zapotrzebowanie na energię jest mniejsze i jest ona tańsza, turbiny zasysają z powrotem wodę z Jez. Myczkowieckiego do Solińskiego, by w dzień produkować prąd, kiedy jest bardziej wtedy potrzebny. Jezioro Myczkowieckie posiada też swoją elektrownię o mocy 8,4 MW. Jest to ciekawa konstrukcja, gdyż turbiny nie są umieszczone w zaporze jak w Solinie, tylko w oddalonej o 300 m za zaporą elektrowni, woda doprowadzona do niej jest sztolnią o przekroju 4,5 m., pod zboczami góry Grodzisko. Siedmiometrowa różnica poziomów sprawia, że elektrownia jest bardziej wydajna. Powstałe na skutek budowy zapory Jezioro Myczkowieckie ma powierzchnię 2 km2, jego długość wynosi 6 km, a pojemność 11 mln m3. Korona zapory jest udostępniona bezpłatnie do zwiedzania, ale by zobaczyć elektrownie wodną, trzeba objechać zakole Sanu, przez miejscowość Zwierzyń